برای نیمه شعبان :

یک لحظه خاموشم نکن

وقتی که شب آبستنه

اینجا سکوت کوچه مون

 با نور فانوس میشکنه

ببین ماه و ستاره ها

از رفتنت بی نور شدن

رنگین کمونای قشنگ

از خونه هامون دور شدن

از شوق اینکه تو میای

 نگاه جاده پرپره

تا وقتی یک روزی بیای 

 پلکای جاده می پره

دل از تو سرخوشه ببین

با دف و سنتور می زنه

هنوز یه فانوس تو کوچه

به عشق تو نور می زنه

تو کوچه های شهرمون

 اگه یه عابر می گذره

تموم مردم می پرن

دوباره پشت پنجره

نگاهمون به جاده هاست

از شوق اینکه برسی   

پلکم به پلک نمیرسه

 از اینکه یک روز میرسی 

کاشکی که اون لحظه بیاد

 که میرسی از راه دور

نمیره فانوس امید

توی دلامون سوت و کور

یه حسی تو وجودم هست

 برام از جنس ابهامه

اگر از تو خبر دارم

فقط از راه الهامه

یه حسی تو وجودم هست

 شبیه رنج و بی تابی

چه دردی تو سرم دارم

 تو این شبهای بی خوابی

نه تصویری از تو هست

که غم از گریه آویزد

نه مرزی بین ما باقیست

 که قلبم از تو بگریزد

هنوزم شهر من بی خواب

 از اون چشمان چون خورشید

چکاندی ماشه ی ابروت و

 مغزم در دهان پاشید

نمی سوزم اگر مُردم

 نمیمیرم اگر هستی

که هر جا با تو بنشینم

همانجا اوج سرمستی

تو را هر لحظه می خواهم

به احساسی که در من هست

قسم بر دوستی هامان

 که دل تنها به تو دل بست

چه سر مست و پریشانم

من امشب از تو سرشارم

یه حسی در وجودم هست

 که میگه دوستت دارم