ترانه هامو نمی خام قابیل خون ریزن همه

بودنشون یه زخم نو نگاهشون پر از  غمه

بزار برن رهام کنن این نغمه های بی هدف

بریزشون رو موج آب مرواریدای بی صدف

واژه به واژه می شکنن آینه های روحمو

بخون تو قصه ی دلو قصه ی تلخ مرگو

بخون دوباره بشنوم قصه ی باد و برگو

بخون تا آروم بگیرم تنم اسیر مرگه

به شاخسار عمر من تنها یه دانه برگه

نزار تا این دونه ی برگ بیفته از رو درخت

نزار که روح جدا شه از بدنم تلخ و سخت

بخون بخون تو قصه های خاطرات شادو

بخون دوباره بشنوم قصه ی برگ و بادو

هوای سرد خونه چی کم داره یه خورشید

یه آسمون ستاره یه نقره ماه امید

مداد عشقو بردار بکش گل آفتابو

تو آسمون شبهام نقره کوب مهتابو

بکش ستاره هارو تو شبهای بی سحر

گل آفتاب گردونو تو کوله ی همسفر

مداد عشقو بگیر یه خط بزن رو خورشید

روی سنگفرش خیابون رژه می رن عاشقا

تنگ هم شونه به شونه لشکر پیاده ها

انگار عاشقات می دونن هر قدم یه عادته

یه نفس بیشتر و کمتر این خودش سعادته

بی تو عاشقا میمیرن نمی خان زنده باشن

اون که شکست من نبودم ستون بود

یه تاک پیر نبود سرو جوون بود

اون که پرید شهاب آرزوم بود

خواب پریشون شبای شوم بود

اون که گذشت از خاطرم همون بود

دیگه می دونم همیشه ته آرزوم یه آهه

داشتن یه اسم تازه توی ذهنم  یک گناهه

دیگه می دونم که بودن با تو آخرین پناهه

می خام این پل و بریزم نگن پشت سر یه راهه

برا ساختن دوباره باید بشکنم بریزم