به من خندید و کم کم گریه کم شد

فرود آمد ؛ نشست و زود خم شد

مرا با دستهایش کرد آغوش

گمانم گفت : نخواهی شد فراموش

من از او هیچ در خاطر نداشتم

از اندوهی که پشت سر گذاشتم

فراموشی تمام خاطرم برد

شدم فرتوت و خشک و ساکت و تُرد

به من نزدیک شد تا یک قدم دور

منِ مجنونِ مستِ منگِ مغرور

به من نزدیک شد تا گریه تا درد

مرا از آسمان تا سجده خم کرد

تمام هستی ام از قامتم ریخت

مرا با ریسمان از گردن آویخت

دوباره صورتش گل کرد و خندید

به من نزدیک شد تا مرز تردید

گمان کردم که شاید خواب هستم

یکی شاید بگیرد باز دستم

ولی افسوس خواب از من جدا بود

تبر امروز دستی از خدا بود

از سر کوچه نگاتو کم نکن

بزار کوچه از نگات گُرّ بگیره

تویی تنهایی یک خاطره عشق

بی تو هرجا که برم دل میمیره

توی این کوچه ی بن بست که بیای

دوباره کوچه ی ما کاغذیه

برا ترک کوچه ها دلم گرفت

حالا که اشاره ها کاغذیه

بی تو از کوچه گذشتمو گذشت

مثه خواب سرد روز بی کسی

یه روزی میای پلاک خونه رو

می نویسی گوشه ی دلواپسی

غرورت رو تن کوچه چشیده

مثه طعم خوش آبنبات دل

تویی تصویر همه کودکیام

میشی با تبسمت حیات دل

قرار ماندن و رفتن نداری

گناه آخرین برگ هم همینه

پا تو محکم بزن رو تن کوچه

صدای پای تو نبض زمینه

شبونه کوچه ها رو دوره کردم

شنیدیم از تموم کوچه گردا

اگه عطر تو باشه کوچه مسته

دوباره کوچه زنده ست صبح فردا